böyle işte

böyle işte, tam da böyle...



ırmaklar denizlerde
denizler sahillerde durdular
arayanlar hiçbir yerde
inananlar dualarda buldular

kimbilir sen
benim halimde
sakinliğimde ne buldun?
bense yorgundum
kendi kendime sokuldum
uyuyakaldım
aklımın iplerini saldım
o giderken
bir an durup peşinden baktım
ne dersin?
umarım beni affedersin
ne dersin?
belki de terk edip gidersin
gider misin?

yola çıkmak

"yeni bir yola çıkmak isteyen kişi, eski yerini zorlar -ta ki, o yer yerle bir ola; ve yol, yeniden, açıla..." oruç aruoba demiş.

günün şarkısı: ver bana düşlerimi

o kadar çok dinliyorum ki bu ara bu şarkıyı günün şarkısı olmayı haketti bence:)

okudum: Aşırı Gürültülü ve İnanılmaz Yakın

aslında bu yazıyı yazmadan önce izledim: everything is illuminated başlıklı bir yazı yazmam icap ederdi. zira jonathan safran foer kişisini bu filmle tanıdım ben. bunu yazayım, evet:)  everything is illuminated jonathan safran foer'in kitabından uyarlanan bir film. filmden acayip etkilenen ben hemen kitabını da okumak istedim. idefixe girdim. girdim ki ne göreyim 3 kitabı var. kitap konusunda azıcık açgözlü olduğumdan hemen üçünü de istedim: Her Şey Aydınlandı,  Aşırı Gürültülü ve İnanılmaz Yakın ve Hayvan Yemek. Kitaplar geldiğinde elime Aşırı Gürültülü ve İnanılmaz Yakın'ı aldım. oldukça hızlı, meraklı ve heyecanlı bir şekilde okudum.  okurken filminin olduğunu öğrendim:) Kitabı ve filmini 11 Eylül hikayesi olarak pompalamışlar her yerde. Açıkçası ben böyle bir tat almadım özellikle kitapta. Spoiler vermeden konuya gelecek olursak: 11 Eylül saldırılarında babasını kaybeden bir çocuk, babasından kalan bir anahtar buluyor ve o anahtarın hangi kilidi açtığını bulmaya çalışıyor. çok şahane bir babaanne karakteri var. (babaannemi ne kadar özlediğimi farkına vardım kitap boyunca.) bu babaannenin ilginç bir hikayesi var. filmde sadece anahtar mevzusuna odaklanmış. benim kitapta en çok sevdiğim babaanne-dede hikayesine neredeyse hiç değinilmemiş.
ben kitabı sevdim, filme eh dedim. böyle olunca Her Şey Aydınlandı'yı hemen okumak istedim, onun da kitabının çok daha derin olacağını düşünüyorum.

böyle işte. tavsiye ederim.

kalan iki kelam:


"Geçmişe ihtiyacım yok, diye düşünüyordum, bir çocuk gibi. Geçmişin bana ihtiyaç duyabileceği aklıma gelmemişti."

"... umarım bir gün sen de sevdiğin biri için anlamadığın bir şey yapma deneyimini yaşarsın."


"Hayatına bir sürü insan girer ve çıkar! Binlercesi! Girebilsinler diye kapıyı açık tutman gereklidir! Ama bu aynı zamanda gitmelerine izin vermek de demektir!"

"Hiçbir şeyi özledigin şeylerden daha çok sevemezsin."

gezmekler tozmaklar

yokum ya ne zamanlardır, azcık gezdim de geldim. yoğun eğitimin ardından 11 gün amsterdam ilaç gibi geldi.


ha bu arada bir de "seviyoruz reyiz" demiş miydim:)


bu da bu yazının şarkısı olsun!

öğrenmek

ders dinlemeyeli, yeni sistematik bir şeyler öğrenmeyeli, not tutmayalı, ders çalışmayalı, araştırma yapmayalı ne kadar uzun zaman olmuş. elbette her gün yeni bir eyler öğreniyorum, ufak tefek bir şeyler araştırıyorum, yazıyorum ama bir konuya derinlemesine dalmayalı. tüm gün ders dinleyip, bir konuya kafa yormayalı yıllar oldu (üniversiteden saysan 7 yıl:)). çok özlemişim. çok yoruluyorum ama kendimi çok iyi hissediyorum. 

geleyim sadede... tamamen çocuklarla ilgili ama çocuklara pek temas etmediğim bir iş yapıyorum yıllardır. kulvarı biraz değiştirme vaktinin geldiğini düşünüyordum uzun süredir. mayıs ayından beri de bir takım aksiyonlar aldım bununla alakalı. yapmak istediğim işi test ettim öncelikle bir süre. gönüllü olarak gittim, geldim, asistanlık yaptım. sonra şansıma montessori eğitimci eğitimi yapılacağını duydum hemen kayıt yaptırdım. işte yukarıda bahsettiğim eğitim bu. işim hala devam ettiğinden gündüz eğitim, gece yarılarına kadar gündüzden kalan işleri temizleme derken günler geçip gidiyor. hayat hızla değişiyor.

keyfin yerinde a dostlar. daha sık gelebilmeyi ümit ediyorum buralara. okudukça paylaşmak istediğim o kadar çok şey var ki.

öptüm sayın hepinizi!

*görselin konumuzla pek alakası yok. sevdim sadece:)

güne dair