6 Temmuz 2009 Pazartesi



bir önceki yazıda da dediğim gibi ilk defa bir arkadaşım evleniyor benim. pek bir heyecanlıydım dolayısıyla. çoook mutlu olacaklarına başından beri inandığım ikisi de canım arkadaşım evlendiler. hiç bir an kaybolmasın istedim, sürekli fotoğraf çektim. kafamda bir sürü bulanıklıkla gittim, olabildiğince berrak geri döndüm. "sevmek" gerçekten yetiyor bazen. çok belli fotograflarından "mutlu" oldukları. hep böyle olmaları tek temennim.

1 sene doldu bu ay ankara'dan istanbul'a göçeli:) bu süre içinde 7-8 kez gittim ankara'ya. sanırım en huzurlusu buydu. Bir yandan çok özlediğimi hissettim oradaki hayatımı, bir yandan da aslında kafam daraldığında sığınabileceğim böyle bir mekan olduğunu hissettim.

Bu haftasonu bana bu huzuru ve rahatlığı yaşatan, her zaman yanımda olduklarını hissettiren insanlar her daim olsunlar hayatımda...

2 yorum:

bezis dedi ki...

bak ya ankara'ya gelinmiş bir laf dahi edilmemiş..

oysa ki blog camiasından yüzyüze tanıştığım ilk insan olma şerefine erişecektin, ne büyük bir şeref ya o :)

sevindim güzel geçtiğine

meLos dedi ki...

aklıma gelmedi değil:) ama biraz sıkışık bi gelişti bu. Yine geleceğim, ses ederim bu sefer:)